Kafam nası' boş bu aralar... Yani o kadar gevşeğim ki, düşünesim bile yok; yok yeni okulum ne olacakmış daaa, yok eski sevgilim ne yapıyormuş daaa... Aylak kalmak yaramaz bana pek... Kurcalayacak bi' ton şey bulurdum, sonra da içlerinden birini seçer kafama takardım eskiden olsa ... Eskiden diyorum çünkü yaklaşık olarak Ağustos ayından beri - hatta Ekim sonu demem daha mantıklı olacak gibi- çok huzurluyum.
Geçenlerde Minik, evliliğe ilk adımını attı. Durdum düşündüm, eskiden olsa ben özenirdim çünkü o zaman birini kocamaaaan seviyordum. O gün "aman ben de evleneyim, aman şu , aman bu!" ı ı hiiiçbi'şey hissetmedim. O aklıma bile gelmedi.
Aşık mıydım? Bilmiyorum.
Seviyor muydum? Evet, hem de çok.
Şimdi özlüyor muyum? Hayır.
Tekrar? Bi' daha O'nu hayatıma dahil etmem. Etmem işte. Ben Onsuz çok huzurluyum.
Vanilya ile geçen akşam konuşuyorduk; evlenmem kolay kolay 30-32'ye kadar dedi... Evet katılıyordum O'na... Yani şimdi en son istediğim şey sanırım bu tarz bi' etkinlikte bulunmak. Hayatımı yoluna koymuşum, herşey tıkırında şükür ki, ne diye uğraşayım ki?
Yalnız Vanilya'da gözlemlediğim durum daha vahimdi. Ben onun kadar ön yargılı değilim. Yani belki 1 gün sonra hayatıma biri girecek ve ben gözümü kapatıp "evet" diyeceğim. Bilemem bunu, o yüzden "şu yaşımda evlenirim ben" diye bi' genelleme yapamam. Belki de evlenmem hiç. Şu an gerekliliğine hiç inanmıyorum. Ama şu var; birini mutlu etmeyi çok iyi başarıyorum ve bu yüzden eminim ki; O hiç mi hiç unutamayacak beni!
Bi' ilişki insanı olgunlaştırırmış, gördüm bunu. Neşeme neşe katmayan bi' insanı hayatıma dahil etmem ben.
"Bu konu da nereden açıldı şimdi?" sorusunun cevabı olarak; orta yaşlı, çok bilmiş bi'kaç iş arkadaşım yüzünden diyebilirim.
Çok mutluyum ki ben. Gelsin hayat bildiği gibi!
Bugün kulağımda Beirut! Hadi bi' tık!
